وقتی به طرز شگفت انگیزی سگها شبیه صاحبشان هستند، این یک تصادف است یا واقعا علتی وجود دارد؟ آیا مردم سگ‌هایی را انتخاب می‌کنند که شبیه آنها باشد یا سگ‌ها با گذشت زمان بیشتر شبیه صاحب خود می‌شوند؟

از هر پارک سگی دیدن کنید، مطمئناً جفت سگ و انسان همسان را خواهید دید. اما آیا واقعا سگ ها شبیه صاحب خود هستند؟ و اگر چنین است، چه چیزی مسئول این شباهت است؟

چرا سگها شبیه صاحبشان هستند؟

نظر کاترینا هالند

کاترینا هالند، افسر پژوهشی در تیم رفتار انسانی در Dogs Trust، یک موسسه خیریه حمایت از حیوانات، “در حالی که یک پدیده جهانی در بین همه صاحبان و سگ ها نیست، شواهدی وجود دارد که سگ های اصیل و صاحبان تمایل دارند تا حدی به یکدیگر شباهت داشته باشند.” در بریتانیا، در ایمیلی به Live Science گفت.

چندین مطالعه نشان داده است که افراد می توانند با موفقیت تصاویر سگ های اصیل را با تصاویر صاحبانشان در سطوح بالاتر از شانس تصادفی مطابقت دهند.

در یک مطالعه، شرکت‌کنندگان توانستند سگ‌ها را با صاحبانشان تطبیق دهند، صرف نظر از اینکه به آنها گفته شده بود که جفت‌های واقعی صاحب سگ را انتخاب کنند یا فقط جفت‌هایی را انتخاب کنند که شبیه به هم بودند. این یافته نشان می دهد که ظاهر فیزیکی است و نه عنصر دیگری که مردم برای این قضاوت استفاده می کنند.

برخی از جنبه های ظاهر فیزیکی مهم تر از سایر جنبه ها هستند. یک مطالعه متفاوت در سال 2015 نشان داد که ویژگی‌های صورت، به‌ویژه چشم‌ها، بیشتر از ویژگی‌هایی مانند اندازه، مدل مو و آمادگی جسمانی برای درک شباهت نقش دارند.

هنگامی که یک محقق به شرکت کنندگان جفت های واقعی و تقلبی صاحب سگ را در حالی که قسمت های مختلف صورت سگ ها و صاحبان آنها را پوشانده بود نشان داد، شرکت کنندگان در تطبیق زمانی که فقط ناحیه چشم را می دیدند به همان اندازه که تمام صورت یا صورت با دهان پوشیده را می دیدند، موفق بودند.  اما زمانی که آنها ناحیه چشم را پوشانده بودند، میزان موفقیت شرکت کنندگان به 50-50 کاهش یافت.

بنابراین اگر درست است که سگ ها شبیه صاحبانشان هستند، چرا اینطور است؟ آیا ما سگ هایی را انتخاب می کنیم که شبیه خودمان هستند یا سگ های ما به مرور زمان بیشتر شبیه ما می شوند؟

هالند گفت، تحقیقات نشان می دهد که احتمالاً اولی است.

به عنوان مثال، یک مطالعه در سال 2004 نشان داد که مدت زمانی که یک فرد سگ خود را داشته است با شباهت آنها ارتباطی ندارد. شرکت‌کنندگان در انتخاب جفت‌های صاحب سگ بدون در نظر گرفتن مدت زمانی که آن جفت‌ها با هم بودند، به همان اندازه موفق بودند. این نشان می دهد که مردم سگ هایی را انتخاب می کنند که در ابتدا شبیه آنها هستند.

هالند گفت، یک فرضیه این است که مردم تمایل دارند به دنبال افرادی از جمله همسرانی باشند که شبیه آنها هستند. محققان پیشنهاد کرده اند که هنگام انتخاب حیوانات خانگی خود، همین اتفاق می افتد.

از طرف دیگر، ممکن است ما سگ هایی را ترجیح دهیم که به دلیل «اثر نوردهی صرف» تا حدودی شبیه به ما به نظر می رسند، که در آن افراد اقلام آشنا (یعنی چهره خود را که اغلب از طریق نوردهی در آینه دیده می شود) را به آنهایی که ندیده اند ترجیح می دهند. هالند گفت که قبلاً یا کمتر دیده شده است.

نمونه‌ای آشنا از اثر نوردهی صرف با موسیقی اتفاق می‌افتد: آهنگی که در اولین باری که شنیدید آن را زیاد دوست نداشتید، پس از پخش در رادیو در تمام تابستان، غیرقابل مقاومت می‌شود. افراد به طور مداوم چهره خود را می بینند، به طوری که قرار گرفتن در معرض مکرر باعث می شود که چهره هایی را ترجیح دهند که شبیه چهره خودشان است، از جمله در سگ ها.

این فقط ظاهر نیست. هالند گفت: «یافته‌های یک مطالعه اخیر نشان می‌دهد که سگ‌ها و صاحبان آنها در ابعاد شخصیتی «پنج بزرگ» به یکدیگر شباهت دارند: برون‌گرایی، توافق‌پذیری، باز بودن، وظیفه‌شناسی و روان رنجوری. او گفت، این یافته‌ها همچنین از این ایده حمایت می‌کند که ما حیوانات خانگی شبیه به خودمان را انتخاب می‌کنیم – نه فقط آن‌هایی که شبیه ما هستند، بلکه آن‌هایی که شبیه ما هستند.

البته شباهت سگ به ما تنها چیزی نیست که در انتخاب حیوان خانگی باید به آن فکر کنیم. هالند گفت: “وقت خود را صرف در نظر گرفتن کامل تمام جنبه های مالکیت سگ و آماده بودن می کند، به شما کمک می کند تا یک رابطه مادام العمر و موفق با سگ جدید خود داشته باشید.” اما بعد از این ملاحظات، انتخاب یک دوقلو سگ بامزه برای رفتن به پارک سگ اشکالی ندارد.

منبع: www.livescience.com